Fransa’daki Sinema Yönetmen ve Yapımcıları Derneği, Cannes Film Festivali’ne paralel etkinlik olan Quinzaine des Réalisateurs, geçtiğimiz gün Nuri Bilge Ceylan’a, ”2012 Carossee d’or” (Altın Fayton) sinema ödülünü verdi.

Törende, Ceylan’ın, dünya sinemasına katkısı, sinemayı anlama ve aktarma biçimi konusundaki farklı tarzı ve performansı dolayısıyla bu yılki ödüle layık görüldüğü belirtildi. Nuri Bilge Ceylan ise ödüle layık görülmekten çok mutlu olduğunu ifade ederek, “Bu ödül benim için çok anlamlı. Çünkü ödülü yönetmenler veriyor. Yönetmenler zor beğenen insanlardır. Dolayısıyla bu ödül benim için çok anlamlı. Bana oy verenlere teşekkür ediyorum” dedi.

Ödül töreninden önce Ceylan’ın Avrupa’da tanınmasını sağlayan “Mayıs Sıkıntısı” adlı filmi gösterildi. “Altın Fayton” ödülü, 2002 yılından bu yana Cannes Film Festivali bünyesinde, ”15 Yönetmen” bölümünü gösteriminin başlaması dolayısıyla veriliyor.
Jafar Panahi, Nanni Moretti, Jim Jarmusch ve Clint Eastwood, daha önce bu ödüle layık görülen dünyaca ünlü yönetmenler arasında yer alıyor.

Ceylan, geçen yıl ”Bir Zamanlar Anadolu’da” filmiyle Cannes Film Festivali’nde jüri büyük ödülüne sahip olmuştu. Ünlü yönetmen, 2008 yılında da ”Üç Maymun” filmiyle yine aynı festivalde, ”En iyi yönetmen” ödülünü kazanmıştı.

Yine Quinzaine des Réalisateurs programı kapsamında sinema dersleri çerçevesinde davetli olan Nuri Bilge Ceylan’nın konuşmasından bir kesiti aşağıdaki videodan izleyebilirsiniz.

Seijun Suzuki’nin 1963 yapımı “Youth of the Beast” filmi Japon mafya klasiklerinden biri. John Woo’nun (“Mission: Impossible II”) ismini “Day of the Beast” olarak “düzelterek” “remake”ini çekeceği filmin yapımcılığını Terence Chang ve Naoki Sato üstlenmişler.

“Day of the Beast” karanlık geçmişi olan sıradışı bir adamın Tokyo’da geçen hikayesini anlatıyor. İnsanlık dışı Yakuza ve Rus gangesterler arasında geçen hikayede adalet, intikam ve iyimserlik temaları konu ediliyor.

The We and The I’da liseden yeni mezun olmuş bir grup öğrencinin okul otobüsüyle birlikte son eve dönüş hikayeleri anlatılıyor. O otobüsten indikten sonra artık bambaşka bir hayata adım atacak öğrencilerin hayata dair, aşka dair yaşadıkları çelişkiler ve umutlar yine Gondry’ce mükemmel bir şekilde dile getiriliyor. Filmin fragmanını, Michel Gondry ile dün yapılan söyleşiyi aşağıdaki videolarda izleyebilirsiniz.

Bienalin sonuna kadar, düzenli aralıklarla yayınlanacak ve şehrin farklı noktalarına asılacak “New City Reader” gazetesinin farklı başlıklarla hazırlanacak her sayısında kent, mimari ve kamusal alana dair makaleler yer alacak. Toplamda 16 sayı olması planlanan “New City Reader”ın her sayısının editörlüğünü, mimar, teorisyen ve araştırmacılardan seçilecek konuk editörler üstlenecek.

İstanbul Tasarım Bienali küratörlerinden Joseph Grima tarafından ilk defa 2011 yılında New Museum for Contemporary Art (New York)’ta gerçekleşen The Last Newspaper sergisi kapsamında yayınlanan New City Reader, Grima’nın küratöryel yaklaşımının bir parçası olarak bienalin sonuna kadar İstanbul’da da yer alacak.  İki haftalık periodlarla yayınlanacak ve asılacak sokak gazetesi, her sayısında 1000 adet basılarak, ayrıca çeşitli alanlarda ücretsiz olarak dağıtılacak.“New City Reader”ın geçtiğimiz günlerde yayınlanarak İstanbul’un farklı noktalarına asılan ilk sayısının editörlüğünü İstanbul Tasarım Bienali küratörlerinden Joseph Grima ve ekibi üstlendi. Konusu “Gündem” (Agenda) olarak belirlenen ilk sayının grafik tasarımı, aynı zamanda İstanbul Tasarım Bienali web sitesinin ve yayınlarının da grafik tasarımını üstlenen Marco Ferrari ve Elisa Pasqual tarafından yapıldı.

İlk sayıda Joseph Grima’nın yanı sıra Yardımcı Küratörler Elian Stefa, Ethel Barona Pohl ve Pelin Tan, Columbia Lab Direktörü Kazys Varnelis ve İstanbul Tasarım Bienali adına projenin koordinatörlüğünü üstlenen Benan Kapucu’nun makaleleri yer alıyor..

İstanbul’un ilk tasarım bienali, İKSV tarafından, Eren Holding, Koray Şirketler Topluluğu, Vestel ve VitrA eş sponsorluğunda 13 Ekim–12 Aralık 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilecek. İstanbul Tasarım Bienali, ön etkinliklerine tüm hızıyla devam ediyor.

“KILLING THEM SOFTLY” (ANDREW DOMINIK)
Cannes diye bağıran bir film adeta. Biraz “genre” filmi, biraz epik, çokca da Brad Pitt..

“RUST & BONE” (JACQUES AUDIARD)
Matthias Schoenaerts “Bullhead”de büyülemişti, Marion Cotillard ise “Public Enemies”de; yönetmen Jacques Audiard ise “The Beat That My Heart Skipped” filmiyle; üçünün birleşmesinin sonucu bu film.

DRACULA 3D(DARIO ARGENTO)
Dario Argento Dracula ile ilgili bir 3D-film çeker de genre hastaları ve sinefiller sinemaya gitmez mi; üstelik kızı Asia da işin içindeyse?

“CONFESSION OF A CHILD OF THE CENTURY” (SYLVIE VERHEYDE)
Bu filmle ilgili ya sevilecek, ya da nefret edilecek şeklinde yorumlar yapılıyor. Ortası yok yani. Eski “The Libertines” başı Pete Doherty’nin Charlotte Gainsbourg’u yanına alarak Fransız özgürlük kahramanını oynadığı filmde ikisini de tarihi kostümler içinde görecek seyirci.

“THE PAPERBOY” (LEE DANIELS)
Bir türlü ciddiye alınamayan Zac Efron ve en az onun kadar büyük çıkışı bir türlü tutturamayan Matthew McConaughey’in birlikte oynadığı film umutlanılabilecek gibi.

WOODY ALLEN – A DOCUMENTARY
Bol bol Cannes görüntülerinin de eşlik ettiği belgeselle New York’lu yönetmen her yıl bir filmle geldiğini bir kez daha ispatlar gibi. Bu yılın filmi ise dünyanın en ünlü nevrotik şahsiyeti olarak kendisiyle ilgili.

“AMOUR” (MICHAEL HANEKE)
En son bir filmiyle Cannes’da yarışıp Altın Palmiye ile evine dönen Haneke’nin yeni filmiyle de başarılı olup olmayacağı merak konusu.

65. Cannes Film Festivali 16.-27 Mayıs 2012 tarihleri arasında gerçekleşiyor. Daha fazlası için tıklayın.

*Kategori: Computer Animation / Film / VFX

Rear Window Loop / Jeff Desom (Luxemburg)

Jeff Desom Hitchcock klasiği 1954 yapımı “Arka Pencere”‘den bambaşka bir kolaj yaratmış. (aşağıdaki video/Desom’un portresi üstte) www.jeffdesom.com

*Kategori: Interactive

ArtMemopol 2 / Timo Toots (Estland)

Timo Toots’un Memopol projesini geliştirdiği bu işte ziyaretçi, kimliğini makineye yerleştirdikten sonra girmiş olduğu bilgiler doğrultusunda internet üzerindeki izini bulabiliyor. www.timo.ee

*Kategori: Digital Musics & Sound Art

Crystal Sounds of a Synchrotron / Jo Thomas (UK)

Jo Thomas elektronların enjeksiyonlarına konsantre olup, mikro melodiler çıkartmış ve düzenlemiş projesinde. www.jothomas.me

*Kategori: Hybrid Art

bacterial radio / Joe Davis (USA) Tara Gianoulis ve Ido Bachelet işbirliğiyle.

*Kategori: Digital Communities

Syrian people know their way / Syrian people know their way

Bir grup grafiker, sinemacı, müzisyen ve blogger ellerindeki tüm imkanları kullanarak Suriye’ye destek vermek isteyince ortaya sosyal medya ve görsel atraksiyonlu işler çıkmış. sha3b3aref.blogspot.com, www.facebook.com/Syrian.Intifada

*Kategori: u19 – CREATE YOUR WORLD

state of revolution / Agnes Aistleitner (AT)

Agnes Aistleitner 14 dakikalık kısa filmiyle Mısır’daki devrimin izini sürüyor.

*Kategori: [the next idea] voestalpine Art and Technology Grant

qaul.net – tools for the next revolution / Christoph Wachter & Mathias Jud (CH)

Konvansiyonel internet, rejim veya doğal afet yüzünden çöktüğü takdirde Qaul.net’in Software tool’ları tekrar iletişim kurmayı vaadediyor. www.qaul.net

www.youtube.com/watch?v=4vHRw9XiFMI

2009′da Dutch Design Awards’da En İyi Entegre Marka İletişimi dalının finalisti ve Made Of Japan’da gümüş ödülü sahibi olan Smel‘in müşterileri arasında Anton Corbijn, Bryan Adams Photography, I Love Fake Magazine,The Ministry of VROM, Cascando, Post NL, Onitsuka Tiger gibi dünyanın önde gelen markaları ve isimleri var.

Yılda iki kere çıkan I Love Fake dergisinin Nisan ayındaki launch’uyla dikkatimizi çeken, Jolijn Snijders ve Jordy Huinder ile birlikte derginin tasarım ve art direktörlüğünü de yürüten Smel, yüzde yüz takibe ve ilham alınası bir ajans.

Facebook

Tüm elektronik veri depolayıcılarının sınırlı bir ömrü vardır. Video gibi mecralar konusunda müze ve koleksiyonların benzer şekilde karşılaştığı bu çıkmaz, genellikle ekranda karlı bir görüntüyle sonlanır. Bu teknolojik korku senaryosu, dijital verinin toptan kaybını da içerebilir. Video ve elektronik araçların sanatsal pratikte kullanımının yaygınlaşmasıyla soruna ilişkin farkındalık artmıştır. Klasik anlamda “Video Sanatı” diye bir kavram artık geçerli olmasa da, bu mecranın neden bu denli başarılı olduğu hâlen cevaplanamamış bir sorudur.

Bu bağlamda, Alman Federal Kültür Vakfı’nın girişimiyle başlatılan “40jahrevideokunst.de” projesinin ilk bölümü “Digitales Erbe: Videokunst in Deutschland von 1963 bis heute” [Dijital Miras: 1963’ten günümüze Almanya’da video sanatı], 20. yüzyılın en etkili sanat formlarından biri olan video sanatının kültürel mirasının belirlenmesi ve yayılması konularına odaklanmıştı.

Projenin ikinci bölümü “RECORD > AGAIN!” [KAYIT > YENİDEN!], özellikle projenin temel amacını, yani işleri kutsallaştırmaktan ziyade korumanın önemini yansıtıyor. “RECORD > AGAIN!” [KAYIT > YENİDEN!] ile, yok olma tehlikesi altında bulunan ve unutulmuş kayıtlarla videonun ortaya çıkışında etkili olan sosyal ütopyaların kurtarılması amaçlandı. Önemli videoların yeniden keşfi ve restorasyonu sağlandı; 1960 ve 1970’lerdeki video devriminin tüm çeşitliliği görünür kılındı. Kayıtlar daha da yıpranmaktan ve tümüyle yok olmaktan kurtarılırken, videonun tarihinin de bir bütün olarak yeniden inşa edilmesine çalışıldı.

Bu gösterim programı, 26 Ağustos’a kadar SALT Beyoğlu’nda görülebilecek “İstanbul Eindhoven-SALTVanAbbe: 68-89″ sergisi kapsamında gerçekleştiriliyor.

GÖSTERİM PROGRAMI
11 Mayıs Cuma: http://saltonline.org/tr/353/
12 Mayıs Cumartesi: http://saltonline.org/tr/354/
13 Mayıs Pazar: http://saltonline.org/tr/355/
15 Mayıs Salı: http://saltonline.org/tr/356/
16 Mayıs Çarşamba: http://saltonline.org/tr/357/

Tim Burton’nun tutku ve eğilimlerinin neler olduğu filmlerinden bilinse de, Paris’teki retrospektif yönetmenin fazla bilinmeyen meselelerine de ışık tutuyor. Kokteyllere olan düşkünlüğü mesela; yoksa sergi alanının çıkışında asılı bulunan sayısız bar peçetesinin başka ne gibi açıklaması olabilir ki. Kullanılmış, çiziktirilmiş, yıkıcı ve dehşetengiz sahnelerin resimlendiği peçeteler…

Tim Burton gibi hayal dünyası olan sanatçıların aynı zenginlikte ve doygunlukta bir hayat yaşadığını düşünmek istiyor insan ister istemez. Burton’nun taşkın enerjisi ve fantezisi belli ki hayatının her alanına sızmış. Sanatçı eline ne geçtiyse eskizlerini, tasarımlarını çizmiş ve de çizmiş. İyi de olmuş; yoksa önümüze sürdüğü ayrıntılarla bezeli ve örülü ne kadar eser varsa bu “el hareketlerinin” çevikliğinden ve mütemadiyen işlemesinden ileri geliyor belli ki..

Üç yıl önce New York’taki Museum of Modern Art’ta ziyaretçi rekoru kıran Burton’nun “ham maddeleriyle” dolu sergiyi Paris’teki  Cinémathèque Française’de yakalamış olmak bizim için iyi bir hissiyat, neden yalan söyleyelim…

www.youtube.com/watch?v=T1q5mrDEhEI