Björk, Kasabian ve James Blunt gibi isimlere çektiği kliplerle de bilinen The Mill

Gladyatör filmi için yaptığı özel efektler ile Oscar’a layık görülen post-prodüksiyon ve reklam şirketi The Mill, her sene başta Bafta ve Cannes Lions başta olmak üzere pek çok ödülü müzesine götürüyor. Sherlock, Merlin, Primeval ve Misfits gibi dizilerin arkasındaki isim The Mill, aynı zamanda Björk, Kasabian ve James Blunt gibi isimlere çektikleri kliplerle de dikkat çekiyor.

Ugly Betty, Six Feet Under, Requiem for a Dream gibi filmlerin web sitelerini yaratan Hi-Res!

Dünyanın en önemli interaktif ajanslarından sayılan Hi-Res! ise Ugly Betty ve Six Feet Under gibi diziler ve The Fountain, Requiem for a Dream, Dreamers ve Saw gibi filmler için web siteleri yarattı. Özellikle Darren Aranofsky filmleri The Fountain ve Requiem for a Dream ile ünlenen ajans, tasarladığı web sitelerinde izleyiciler için farklı ve gerçek bir deneyim yaratmayı başarabilmesi ile diğer interaktif ajanlardan ayrılıyor ve sinema filmleri için ideal web siteleri tasarlayabiliyor.

YEM’de gerçekleşecek ve dünyaca ünlü tasarımcıların sunumlarından oluşacak ana etkinlik iki gün sürecek bir seminer formatında düzenleniyor. Her tasarımcının birer saatlik sunumlar yapacağı bu ana etkinliğe ek olarak OFFF İstanbul, görsel-işitsel etkinliklerle renklenecek iki parti, gösterimler ve çeşitli disiplinlere yönelik workshop’lar da içeriyor.

Daha detaylı bilgi ve kayıt için lütfen www.offfistanbul.com ve www.kuryevideo.org sitelerini takip ediniz!

Program ve genel bilgi

Joshua Davis özel röportajı

Bir illustratör olarak HTML koduna ilk tepkiniz ne oldu? Anında yeni olasılıkların kaynağı olarak gördünüz mü? HTML’i tanıma süreciniz nasıldı?

Bu ilk soruyla ilgili problem HTML kodu değil. HTML’i ilk olarak 1994-1995 yıllarında web siteleri inşa ederken kullandığım bir şeydi. Şimdi sadece kod kullanıyorum. Ve bu kod her zaman HTML kodu değil. Üzerinde çalıştığım birçok projede ya “processing” ya da Flash ActionScript kullanılıyor. O yüzden, Flash 4 ilk çıktığı ve ActionScript’i tanıttıkları zaman ilk tepkimin ne olduğunu söyleyebilirim? Çok ani idi. Kağıt ve kalem kullanarak çizmekten çok daha hızlı ve dinamik bir şekilde kod kullanarak çizebilme fikri vardı. Tabii, kod kullanarak yaratma, sanat yapma fikrinden dolayı yeni bir heyecan vardı.

Süreç nasıldı?

Flash’ı Flash olarak tanımlamalarından çok daha önce kullanıyordum. O zaman Future Splash Animator deniyordu. Ben şanslı adamlardan biriyim, 1994-1995 yıllarında nette buldum; web teknolojilerini erkenden benimsedim and 1994’den beri sürekli gelişen teknolojiyle beraber büyüdüm. Bu yüzden de sık sık çok şey geliştiğine ve endüstriyi tanımak için çok şey bilmek zorunda olduğuna dair şakalar yaparım; benim için bu teknolojilerin büyüme süreci biraz yavaştı. Yeni teknolojileri doğar doğmaz takip ederim. Yani süreç buydu.

Çağımızda bir illüstratör için elle çizmek hala önemli midir?

Kesinlikle! Yaptığım herşeyi elle çizerim. Aradaki tek fark kağıt üzerine elle çizim değil, Wacom tablet üzerinde elle çizim olmasıdır ki, dijital olarak kayıt edilebildiğinden yaptığım programlarla kullanabiliyorum. Ayrıca bu konuda söylenecek bir şeyler olduğuna inanıyorum. Yaptığım jeneratif çizimlere bakarsanız, herşeyi, küpler, daireler, şekiller, ama herşeyi elle çiziyorum… Orada analojik bir hassasiyet olduğunu ve bunun da çok önemli olduğunu düşünüyorum. Yani evet, elle çizim hala çok önemli.

Bir tasarımcı olarak teknolojik gelişmeleri yakalamak ve bu gelişmelere uyum sağlamak konusunda üzerinizde bir baskı hissediyor musunuz?

Buna hem evet hem hayır olarak yanıt vereceğim. Evet, çünkü teknolojiye değiştiği/geliştiği anda uyum sağlamak zorundasın, çünkü kum bahçeni biraz daha büyüteceğini, genişleteceğini ve geçmiş yıllardan çok daha iyi fikirlerle gelebileceğini biliyorsun. Ama hayır, baskı hissetmiyorum da diyebilirim çünkü söylemek istediğim ve yapmak istediğim bir sürü fikir beynimde oluşuyor ve beynim güncelleyebileceğin bir şey değil… Evet, teknolojiyi yakalamak zorundasın ama teknoloji senin beynini kullanmanı/kısıtlamanı engellememeli. Gerçekten de heyecanın oluştuğu yer beyindir. Teknoloji sadece benim kafamdaki fikirleri gerçekleştirmemi sağlayan bir araçtır.

Flash’da benzersiz ve şaşırtıcı sonuçlar elde etmenin sırrı nedir?

Hiçbir fikrim yok. Her gün uyanıyorum ve bir şeyler yapıyorum. Bunların bazıları iyi, bazıları başarısız. Bir sırrı olup olmadığını bilmiyorum, demek istediğim takip ettiğim hiçbir trend yok; sadece bir şeyler yapıyorum, belki sır oradadır; sevdiğin şeyi yapmak. Ben de bunu yapıyorum. Her gün uyanıyorum ve yapacaklarım, şekiller, renkler ve bunları gerçekleştirme konusunda düşünüyorum. Onları gerçekleştirdiğim zaman akşamları başımı yastığa koyup dinlenebiliyorum. Biliyorum ki beynimi bombalayan bütün bu fikirler artık ortada. Sanıyorum sır kendin olabilmek, ve istediğin şeyi yapabilmek. Bütün güç orada…

Bir tasarımcı olarak BMW, Atlantic Records veya Motorola gibi markalar için çalıştığınız zaman ne kadar özgürsünüz?

Çok! BMW için neredeyse yapmak istediğim herşeyi yapabildim. Ama bunun böyle olma nedeni çabadır. Kendi sesini bulman. Sesini bulup, kendi izleyicini yaratıp, kendine karşı dürüst olup, yarattığın şeylerin güzel olduğna inanırsan, insanlar seni bütün bunları yapman için işe alırlar. Aslında büyük bir sır değil; birçok insanın bunu yapmamasına şaşırıyorum. Çalıştığım markalar aslında markalarının açısından ne yapmaları gerektiğini düşünmem için  bana geliyorlar.

‘Flash to the Core’ kitabınızın yayınlanmasından beri tasarımda ne değişti?

Çok şey! Flash to the Core Flash 5’di, şimdi CS5’e geldik, yakında Flash 11… Çok fazla şey değişti. Kitabı yazdığım zamanlarda interneti ilgi çekici, interaktif ve üç boyutlu ortamlar sergilemek için nasıl kullanacağımızı daha yeni yeni keşfediyorduk. O sırada gerçekten deneyimleme aşamasındaydık ve yaratılan birçok şey deneyim güdümlüydu. Şimdi bunların bir çoğu kenara atıldı. Sanıyorum biz deneme safhasını geçtik ve insanlar artık interneti bir dizi standarda göre kullanmak istiyor. Mesela insanların hayatlarını anlattıkları Twitter, Facebook gibi sosyal ağlar şu anda çok populer. Yani, Flash to the Core’dan beri çok şey değişti. Flash to the Core bu deneyimi çevirimiçi uygulamaktı, şimdi Flashiness’den (Gösterim) çok içerik ve mesaj önemli.

Bir proje üzerinde çalışırken ruh haliniz nasıldır? Günlerce ufak bir detaya takılır mısınız örneğin? Tasarım belli bir derece takıntı gerektiren bir meslek midir sizce?

Evet! Evet! Ben öyle takıntılı biriyim ki, senin bu kelimeyi kullanman çok şaşırtıcı. İki yüz farklı şey oluşturduğum bir program yazar ve sonra da bu oluşturduklarımın her birine ikiyüzüncü kere tek tek bakarım—acaba şunu şuraya mı alsam, farklı bir renk mi kullansam diye. Ancak bunu yaparken bir anlamda tasarımın chi enerjisini de ortaya çıkarıyorum, enerji akışına yol açıyorum. Eğer detaylara takıldığımı hisserdersem, o zaman parlayacak tek şey kalitedir.. Evet, detaylara takıntılı birisiyim. Belki de gereğinden fazla. Tasarım belli düzeyde takıntı gerektiren bir meslek, doğru. Çünkü tasarım kamunun tüketimi içindir; kamu tarafından tüketilecek bir marka için bir şeyler yapmaktır. Bu da, belli bir inceleme düzeyi demektir. Oysa sanatta bu yoktur. Eğer bir sanat eseri yaratıyorsan, o yaratılan sanatı sevmesi gereken tek kişi sanatçının kendisidir. Eğer biri kalkıp, ‘bunun fonksiyonunu sevmedim’ dese de, sanatçının kendisi hoşnut olduktan sonra kimsenin umrunda olmamalı. Tasarım bu kurallara uymaz, tasarımın kendine özgü kuralları vardır. Kamu için tasarlıyorsun; ince eleyip sık dokumalısın. Sanırım, iyi bir tasarımcı olabilmek için bıkmadan takıntılı olman gerekiyor.

Röportaj: Deniz Ülkütekin

Yazıldığı ikili kodun teknik detayları birçok bilimsel ve felsefi teoriye dayanan Arecibo, 1974 senesinde evrende olası bir başka yaşam biçimiyle iletişim kurabilmek amacıyla uzaya yayınlanmış bir mesaj. Katılımcılar bu sayı için günlük hayattaki ikilemlerini kodladıkları görsel ve müzik çalışmaları ile kendi Arecibo mesajlarını yarattılar.

Bu sayıda yer alan sanatçıların isimle şöyle:

Özlem Ölçer, Selim Süme, Ayşe Özgüneş, Joe Anthony Brown, Çağın Türker, Alex Waldman, Ayşe SüterA.,  Seda Harunoğlu, Aylin Yavuz, Ömer Zapsu, Alp Esin, Selin Oransayoğlu, Andrei Czub, Umut Eroğlu, Salih Topuz, Banu Alpay ve SENA.

FANFINFON sayılı bir yayın ve sadece 500 adet kopyası bulunuyor.

(Foto: David Smoler via Interview)

www.youtube.com/watch?v=ItF3Hcj_F38

25 Şubat’a kadar Londra’daki KK-Outlet’te görülebilen ve Occupy Hareketi’nin, kapitalizm ve yarattığı ahlaki çöküntü ve şehrin özgürleşmesiyle ilgili bir tavır/aksiyon olarak ortaya çıkan sergiyle ilgili Montgomery’ye psfk ‘nin sorduğu iki soru ve yanıtları ise şöyle:

Reklamcılık ve toplumdaki yeriyle  ilgili hislerinizi paylaşabilir misiniz?
Reklamcılık toplumumuzun kolektif şuursuzluğunun “sürü zihniyeti” olarak tezahürü. Bazen iyi bir şeye dönüşse bile, (John & Yoko’nun Times Square’deki “War is Over/Savaş Bitti” billboard’u örneğindeki gibi) ne yazık ki hedef kitlesi için fazlasıyla aptal bir şey.

Son serginizde kapitalizme, Occupy hareketine ve şehrin huzuruna gönderme yapan üç dev şiirli billboard tasarladınız. Bu parçalarla insanlara ne iletmek istediğinizi öğrenebilir miyiz?
Şu an içinde yaşadığımız ve son derece sınırlayıcı ve aşırı bulduğum kapitalizm şekline işaret etmek istedim. Basitleştirilmiş Reaganomi üzerine kurulu bu kapitalizm ve yatırım bankacılığı dünyası her bir bireyi aşağıya çekiyor. Halbuki hiç de büyük kayıplara neden olmadan bedelsiz sağlık ve eğitim hizmetlerine yatırım yapılsa, tarihe yazılmakta olan hatalar da yapılmazdı. Ben Occupy’ın iyi ve olumlu olduğuna, dikkate alınması ve marjinalize edilmemesi gerektiğine işaret ediyorum.

Bilenler için de öyle elbette ama 2005′ten beri varolan markanın arkasında Ali Hewson, tasarımcı Roga Gregory ve U2′nun solisti Bono var. Sürdürülebilirlik temasına odaklı markanın gelişmesinde ve belirli bir çizgiye oturmasında Ali ve Bono’nun birlikte seyahat ettikleri El Salvador, Nikaragua und Etiyopya gibi ülkelerin doğasından aldıkları ilham ve doğa için yaptıkları mücadeleler var.

Yüksek kalitede tasarımların ökolojik materyallerle üretildiği, çeşitli Afrika ülkelerinde işsizliğe de çözüm getiren marka eğitime de katkıda bulunuyor…

Herbiri kendi alanında öncü dünyaca ünlü tasarımcılar, Kurye Video Organizasyonu ile dünyanın en önemli dijital tasarım festivali OFFF kapsamında Türkiye’ye geliyor.

02-04 Mart tarihleri arasında Yapı- Endüstri Merkezi’nde düzenlenecek Barselona temelli festival, geçtiğimiz on sene içinde Paris, New York, Lizbon ve Madrid gibi tasarım başkentlerini dolaşmış.

Her sene binlerce tasarımcı, sanatçı, sinemacı ve reklamcıyı bir araya getiren OFFF gittiği her yerde tasarım ve reklamcılık sektörlerine ciddi anlamda hareket getiriyor ve önemli uluslararası işbirliklerinin kurulmasına zemin hazırlıyor.

Yedi senedir Türkiye’de video ve dijital sanatlar alanında kesintisiz faaliyet gösteren ve üç senedir düzenlediği Kurye Video ve Dijital Sanatlar Festivali’ne ek olarak sene boyunca sergi, gösterim, seminer, workshop ve görsel-işitsel etkinlikler düzenleyen Kurye Video Organizasyonu, OFFF Ekibi ortaklıyla dünya çapında öneme sahip olan bir festivali İstanbul’a taşıyor.

OFFF İstanbul kapsamında Türk tasarımcı, sanatçı, sinemacı ve reklamcılar, web tasarımından tipografiye, post prodüksiyondan illüstrasyona kadar çok geniş bir yelpazede dijital tasarımın her alanından en usta isimlerle bir araya gelme ve onların deneyimlerinden yararlanma firsatı bulacaklar.

OFFF Istanbul’a katılımı kesinleşen konuşmacılar arasındaki isimler şöyle:

* Grafik tasarımın babası tabir edilen, D+AD ikinci başkanı Neville Brody;

* Flash tasarımın öncüsü Joshua Davis;

* Gladyatör filmiyle Oscar almış, bol Bafta ve Cannes ödüllü post-prodüksiyon ve reklam şirketi The Mill;

* Darren Aranosfsky filmlerine yaptıkları web siteleri ile ünlenen interaktif ajans Hi-Res!;

* Özellikle yaptıkları albüm kapakları ve kurumsal kimliklerle tanınan grafik tasarım ajansı ve okulu Hort

* OFFF Istanbul kampanya filmini de hazırlayan Fransa’nın en iyi tasarım ajanslarından bol ödüllü Hellohikimori;

* Türkiye’nin en önemli grafik tasarımcılarından Esen Karol;

* Lecool’un da yaratıcısı olan İspanyol ajans Vasava…

OFFF Istanbul’un dikkat çekici bir bölümü de Hollanda çıkışlı tasarımcılara ayrılıyor. Hollanda ve Türkiye arasındaki diplomatik ilişkilerin 400. yılı kutlamaları kapsamında düzenlenen bu bölümün dikkat çekici isimleri ise TV kanallarına yaptıkları işlerle ünlenen bol ödüllü animasyon ve post-produksiyon stüdyosu Onesize.

Daha detaylı bilgi, programa yeni eklenen katılımcılar ve kayıt için lütfen www.offfistanbul.com ve www.kuryevideo.org sitelerini takip ediniz!

Bilet fiyatları ve satış: 17 Şubat 2012 tarihine kadar indirimli satış bileti 200 TL, sonrasında 250 TL’dir. Bilet satışı www.mybilet.com üzerinden gerçekleşecektir.

16 Şubat – 6 Mayıs tarihleri arasında İstanbul Modern Süreli Sergiler Salonu’nda yer alacak sergi, 1849 yılında kurulan, Hollanda’nın dünyaca tanınmış Boijmans Van Beuningen Müzesi’nin Direktörü Sjarel Ex’in koleksiyonlarındaki 140 binin üzerindeki yapıt arasından İstanbul Modern için hazırladığı özel bir seçkiyi içeriyor.

Klasik  dönem, modern ve çağdaş sanatın tanınmış isimlerini bir araya getiren sergide, farklı coğrafyalardan 28 sanatçının resim, çizim, yerleştirme, baskı, fotoğraf ve videolarından oluşan 53 çalışma bulunuyor. İstanbul Modern’in Boijmans Van Beuningen Müzesi ile işbirliği, 10 Mart’ta Rotterdam’da açılacak İstanbul Modern – Rotterdam başlıklı sergi ile sürecek.

İstanbul Modern, kuruluşundan bu yana oluşturduğu fotoğraf koleksiyonundan bir seçkiyi Dünden Sonra adlı sergiyle izleyicilerle buluşturuyor.

16 Şubat – 3 Haziran 2012 tarihleri arasında İstanbul Modern Fotoğraf Galerisi ve müzenin alt katında yer alacak sergide 53 sanatçının 179 yapıtı yer alıyor. Ayrıca 66 sanatçının 213 yapıtı da dijital ortamda gösterilecek.

Türkiye’de fotoğrafın modern ve çağdaş örneklerini bir araya getiren sergi, Osmanlı döneminden günümüze uzanan süreçte fotoğrafın teknik ve kavramsal gelişimini ortaya koyuyor. Bugünden geriye doğru bir akışla ilerleyerek, Türkiye’de fotoğrafın günümüzde ulaştığı noktadan 1800’lerin Pera’sına dek fotoğraf serüvenini ele alıyor. Dünden Sonra sergisinin küratörlüğünü, açıldığı günden bugüne Fotoğraf Galerisi’nin yöneticiliğini yapan ve koleksiyonun kimliğini biçimlendiren Engin Özendes üstleniyor.

Dünyanın en iyi 10 casting direktörü arasında olmak sizin için ne ifade ediyor?

Bu doğru bir tanımlama değil; dünyanın en iyi 10 casting direktörü arasında değilim. Benden çok çok önde isimler var ki ilk 20′yi sayabilirim; tamamen IMDB’nin, nasıl olduğunu anlamadığım bir sıralamasında yer aldım. Öyle yazıldı. Bu kategoride olmam için her yıl birçok büyük bütçeli filme imza atmam lazım.

Cast yapmanın olmazsa olmaz altın kuralları var mıdır? Nelerdir?

Evet olmazsa olmazı “audition” dediğimiz deneme çekimine oyuncuların katılması; o denemeden geçerek rolü nasıl yorumladıklarını yönetmen ve cast direktörü olarak görmemiz gerek. Senaryonun tamamına sahip olmak; iyi bir senaryoya sahip olmak da olmazsa olmazlarımızdan. En azından benim için öyle.

Mükemmel kast diye bir şey var mı, varsa nasıl olur sizce? Yönetmen, yapımcı, senarist ve cast direktörü ilişkisi bağlamında da soruyorum.

Elbette vardır; ama kime göre? Bence mükemmel bir cast oluşumu var dediğimiz bir filmin bir yerinde, salonda oturan bir seyirci ‘ya bu adam/kadın buraya olmamış’ der ve siz dönüp bakarsınız. Sonra sorgulama başlar; neden öyle dedi? Hmm, haklı mı acaba?.. Bence göreceli bir kavram bu. Bence doğru cast önce benim, sonra yönetmen ve yapımcının içine sindirdiği oyunculardan oluşan cast’tır.

Doğru ve başarılı cast olduğunu düşündüğünüz birkaç film örneği verir misiniz?

Yerli/yabancı, tam da yukarıda saydığım nedenlerden dolayı böyle bir cast ve böyle bir film olduğunu düşünmüyorum. Her filmde mutlaka yerine oturmayan bir şey olabiliyor. Tıpkı salondaki o seyirci gibi buluyorum; kendi filmlerimde bile. Çekim başlamadan önce doğru dediğimiz kişi, film sonuçlanınca yanlış da gelebiliyor insana…

Hangi filmleri kurtardığınızı düşünüyorsunuz?

Son “Atlıkarınca” filminde Zeynep Oral’a karar vererek kurtardığımızı söyleyebilir miyim acaba? Diğeri olmaz mıydı ? Olurdu belki. Kimse bilemez, o ekranda seyretmediği sürece. Bu yüzden bir filmi kurtardık diye bakamam. Ne doğru ona bakabilirim.

Bir cast direktörünün kabul etmediği bir film var mıdır?

Son yıllarda senaryosunu beğenmediğim işleri kabul etmiyorum. Çünkü önce ben inanmalıyım ki oyuncuları da doğru seçebileyim; ya da oyuncular o senaryonun içinde neden yer almamalılar, bunu onlarla paylaşabileyim. Benim beğenmediğim senaryo zaten oyunculardan da geri dönecektir.

Reddettiğiniz film veya filmler oldu mu?

Oldu ama isimlerini dahi hatırlamıyorum; okuyorum, dediğim gibi; senaryo iyi değilse bende bitiyor.

Yer aldığınız projeler içinde olumlu/olumsuz unutmadıklarınız hangileri?

Yabancı filmlerdeki çalışmalarımı yıllarca unutamıyorum; bir de çok güçlü bir genç kuşak Türk yönetmenler var. Onlarla çalışmak çok zevkli ve yaratıcı oluyor.

Şüpheye düştüğünüz ama sonradan memnun kaldığınız proje var mı?

Hep şüpheye düşüyorum ama genel olarak menun kalıyorum seyrettiğimde.

Yetenekli ama tecrübesiz oyuncunun sizin elinizde şansı nedir?

Yetenek tecrübeyi beraberinde getirir. Eğer “audition”lara iyi hazılanırsa alır gider.

Kolay cast, zor cast diye bir şey var mıdır? Nasıl?

Kaşının üzerinde gözü olan birini arasa bir yönetmen, o benim için zor cast’tır; diğer hallerde her rolü oyanayacak mutlaka bir kişi vardır ve ben de mutlaka onu bulurum.

Gerçekdışı olabilir; hayalinizdeki kadro kimlerden oluşuyor?

Tomer Sisley; Elizabeth Taylor ve Gary Grant. Kesin bir kaos çıkar bundan.

Rüya cast diye bir şey var mıdır? Nedir?

Yok, ancak çizgi filmlerde olur.

Yönetmenin niyetini anlamanın formülü nedir sizce?

Yöntemenin dünyasına girmek işin sırrı.

Son sözü kim söyler genellikle, yönetmen mi, yapımcı mı yoksa siz mi?

Benim yaptığım işte yönetmen ama ona son sözü söyletecek insanaları bir araya getiren ise cast direktörüdür.

Şu an hangi projelerde çalışıyorsunuz?

Osman Sınav’ın “Uzun Hikaye” isimli üç kasabada geçen bir dönem hikayesi üzerine çalışıyorum. Faysal Soysal’ın şiirsel bir anlatımla yazdığı “Yol” adlı sinema filmine de çalışıyoruz; bir de Mahmut Fazıl Coşkun’un “Yozgat Blues” adlı bir senaryosunun cast’ını tamamlamak üzereyim.

Hedefleriniz neler?

Hedefim Türk oyuncuların da yer aldığı uluslararası projelerde daha çok yer almak; Avrupa sinemasında ortak bir dil oluşturmak. Ve elbette oyuncularımızın “Shooting Star”a katılabilmesini sağlayan bir sinema sistemin parçası olabilmek.

* En büyük trendler yalnızca TV reklamlarında değil. Wieden+Kennedy’nin Old Spice reklamı sadece televiyonda yer bulmadı örneğin. TV kanalından canlı Twitter feed’lerine kadar yayıldı.

* Reklamın artık insanların hayatındaki gerçekliklerini sorgulaması gerekiyor. Bu büyük bir challenge. İnsanların hayatından çalınan 30 saniyenin değmesi lazım. Aynı zamanda hiçbir zaman olmadığı kadar eğlendirmesi de. (Bakınız Harvey Nichols “Walk Of Shame” reklamı.)

* 30 saniye değil, 3 dakikalık uzun formatlı reklamlar çalışır oldu. Burada da kilit nokta insanların daha angaje olabilecekleri hikayelerin anlatılması.

* Eskiden olduğu gibi tüm ailenin izleyebileceği filmler revaçta. VW reklamının öncü reklam olacağına kim inanırdı ki?

* Artık farklı kanallarda işleyebilen interaktif fikirler ön planda.

* Facebook ve Twitter kanalları dünyanın en kolay ve hesaplı platformları.

* “Word of mouth” hala hepsinden güçlü mecra. Yoksa Old Spice yaratılan “buzz” olmasaydı, başarılı da olmazdı. Twitter’ın kişiselleştirme özelliği oldukça işe yarıyor…

www.youtube.com/watch?v=owGykVbfgUE

www.youtube.com/watch?v=kwxTf7NGVXg